Παγδατής:Κυπριακός Ενθουσιασμός προς Κατανάλωση

Σημεία των καιρών: Πρίν από λιγότερα από 6-7 χρόνια άρχισε να γίνεται
γνωστό το όνομα του διάσημου ομογενούς τεννίστα Μάρκου Παγδατή.
Η καρριέρα του άρχισε να αναδύεται και το όνομά του να ακούγεται
όλο και περισσότερο στο εξωτερικό.
Έτσι λοιπόν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της μικρής μας χώρας
έτρεξαν να αγκαλιάσουν και να προωθήσουν τον νέο Κύπριο Ήρωα.
Μέχρι εδώ όλα καλά και όλα θεμιτά.
Από εδώ και πέρα “αρχίζει και χάνεται η μπάλλα” – του τέννις.
Μιά πραγματική υστερία δόξας πλέκεται γύρω από τον
σχεδόν ημίθεο αθλητή που προφανώς ούτε κι ό ίδιος περίμενε μιά τέτοια αντιμετώπιση.
Η προβολή δεν έχει τέλος. Με κάθε νέα διάκριση και μιά νέα βράβευση.
Όλοι τρέχουν να πάρουν μια θέση δίπλα του στη φωτογραφία.
Πόσο αστεία φαίνονται τώρα πια όλα αυτά.
Πολιτικοί παράγοντες να “σέρνονται” από τα τηλεοπτικά
κανάλια να βραβεύσουν, να τιμήσουν, να παίξουν τον ρόλο τους μπροστά στις κάμερες
εκπροσωπώντας όλους εμάς, τους κοιμισμένους πολίτες.
Βράβευση από τον αρχηγό της Αστυνομίας, πρωτοβουλία από
το Δημοτικό Συμβούλιο Λεμεσού που ονόμασε δρόμους με το όνομα του αθλητή,
κι έβαλε γιγαντοοθόνες για να παρακολουθήσουν οι δημότες τους αγώνες τέννις!

Αλήθεια από πότε η Κύπρος έχει τέτοια σχέση με το τέννις ώστε να στήνονται
οθόνες για να παρακολουθούν οι πολίτες το σπόρ αυτό.
Προφανώς από τότε που ένας τόπος έχει ερημώσει από κάθε αξία πνευματική και
ενδιαφέρον για οτιδήποτε θα μπορούσε να τον κάνει περήφανο ουσιαστικά.
Έτσι λοιπόν η δίψα για να νιώσει ο Κύπριος λίγο νικητής και υπερήφανος
μετατίθεται στις πλάτες άλλων – εκτός Κύπρου – που χρήζονται εφήμεροι ήρωες.
Ακόμα κι άν παίζουν τέννις και δεν είναι κάν πρώτοι.
Σχετικά είναι όλα – σκέφτονται κάποιοι. Έτσι ακόμα και μια ήττα, γίνεται Νίκη.
Το εφήμερον του όλου πράγματος φυσικά και οι Κύπριοι δεν είναι σε θέση να το
συνειδητοποιήσουν, αφού ζούν ζαλισμένοι στον μικρόκοσμο της κατανάλωσής τους.
Κανείς τους δεν αναρωτιέται πώς γίνονται κάποια πράγματα τόσο γρήγορα εδώ.
Και πόσο γρήγορα ξεχνιούνται. Έτσι Νίκες και Ήττες χωνεύονται με ρυθμό fast food.
Κάποτε οι Έλληνες γκρέμιζαν τείχη για τους Ολυμπιονίκες-τους Πρώτους.
Τώρα ο πήχυς έχει κατέβει.
Αρκεί να είσαι νούμερο 34 στην παγκόσμια κατάταξη ενός αθλήματος με το οποίο η χώρα δεν ασχολείται.

Για να το πούμε απλά. Δεν έχει ούτε κάν σημασία ότι ο Παγδατής είναι αθλητής. Σημασία έχει ότι
είναι έστω και λίγο Κύπριος στην καταγωγή και πλησίασε στο να γίνει σχεδόν διάσημος.
Αυτό αρκεί για μια κοινωνία βαθιά νυχτωμένη να ταυτιστεί και να δημιουργήσει ινδάλματα εφήμερα
και αναλώσιμα στις οθόνες των τηλεθεατών.
Άν ήταν να γκρεμίσουμε τα τείχη για τους Νούμερο 34 του τέννις, τότε τί έπρεπε να κάνουμε
για έναν Ολυμπιονίκη;
Μακάρι βέβαια να γίνει ο αθλητής αυτός νούμερο 1 κάποτε.
Όμως είναι γελοιότητα ως Κράτος να τρέξεις να μετονομάζεις δρόμους
πρίν να γίνει ένα τόσο μεγάλο γεγονός.
Γιατί με αυτό τον τρόπο εκτίθεσαι και γίνεσαι ρεζίλι.
Όπως και στην προκειμένη περίπτωση.

Είναι αυτό που πολύ κοινότυπα λέγεται : “ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ”

Γλώσσα λανθάνουσα Ομοφύλων και Ομοφυλοφίλων.

Μέσα από την λανθασμένη εκφορά του λόγου μερικές φορές βλέπουμε και το πόσο
νυχτωμένη είναι ή όχι μια κοινωνία. “Γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει”
Ειδικά όταν μιλάμε για πρόσωπα που κατέχουν αξιώματα υψηλά στην διοίκηση θα περίμενε κανείς να ξέρουν το αντικείμενο για το οποίο μιλούν .
Επί του προκειμένου έχουμε το θέμα δύο ανθρώπων του ιδίου φύλου που στην Κύπρου δεν μπορούν να παντρευτούν, για τους λόγους που όλοι γνωρίζουν και όλοι μαζί αποφεύγουν να συζητούν αφήνοντας τη χώρα έκθετη στα μάτια άλλων χωρών, τις οποίες συχνά οι πολιτικοί της Κύπρου προβάλλουν ως παράδειγμα προς μίμηση.
Εδώ, στην χώρα της κουμπαροκρατίας ακόμα και αυτοί που κατανοούν την κατάφορη αδικία φοβούνται να υποστηρίξουν τις απόψεις τους
γιατί θα τους “κολλήσουν τη ρετσινιά”

Αυτό που θέλω να πώ όμως είναι άλλο, και είναι το εξής:
Ακόμα και αυτοί που θέλουν να υποστηρίξουν μια αλλαγή προς το δικαιότερο, όπως η Επίτροπος Διοικήσεως φέρεται να συγχύζει
την ομοφυλοφιλία με την ομοφυλία. Το πρόβλημα στο Νόμο είναι ότι δεν επιτρέπει – αδίκως και όλως παρανόμως – τον γάμο ατόμων του ιδίου φύλου.  Το θέμα της “φιλίας” δεν θίγεται πουθενά ούτε και ενδιαφέρει το Νομοθέτη.  Έτσι άν ένας ετεροφυλόφιλος παντρευτεί έναν ομοφυλοφιλο, αυτό δεν απαγορεύεται αν είναι άτομα διαφορετικού φύλου.
Με την σύγχυση όμως που επικρατεί στα θερμόαιμα κεφάλια των Κυπραίων που με την πρώτη ευκαιρία είναι έτοιμοι να αρχίσουν να ουρλιάζουν με απολύτως ηθικά επιχειρήματα τύπου ” ήρθε η καταστροφή του Κόσμου!” ,
ακόμα και η ψύχραιμη φωνή της Επιτρόπου Διοικήσεως τα μπέρδεψε.

Η ουσία είναι πάντως ότι ανεξαρτήτως φύλου ο καθένας πρέπει να δικαιούται τα αυτονόητα και σε αυτή τη μικρή γωνιά του πλανήτη.
Ακόμα και άν κάποιοι δεν εγκρίνουν τους “φίλους” του.