Tag Archives: πολιτικοί

Gay γάμοι στην Κύπρο / Τουριστική Λύση!

Πολλές φορές κάποια χρόνια προβλήματα και εκκρεμότητες βρίσκουν το δρόμο τους, με αναπάντεχες λύσεις.
Όσον αφορά τους γάμους ατόμων του ιδίου φύλου στην Κύπρο έχουμε και παλιότερα αναφερθεί στην έλλειψη Νομοθεσίας και άλλα ευτράπελα που συμβαίνουν όταν ένα θέμα είναι ταμπού για μια μικρή συντηρητική κοινωνία.
Ο κόσμος όμως προχωρά εν αγνοία μας.
Κάποιος λοιπόν στέλνει ένα γράμμα διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εσωτερικών και διαμαρτύρεται για τα δικαιώματά του.
Απαιτεί ισότητα και εκφράζει τα αυτονόητα ανύπαρκτα δικαιώματά του να γίνουν σεβαστά σε μια Ευρωπαϊκή χώρα, που έχει μεσαιωνικές νοοτροπίες σε πολλά θέματα.
Ο αρμόδιος Γενικός Διευθυντής (Λάζαρος Σαββίδης) είναι από το Νόμο υποχρεωμένος να του απαντήσει, και αρχίζει μια ανακίνηση του ζητήματος. Την καυτή πατάτα κανείς δεν την κρατά φυσικά.
Πολύ πιθανόν το θέμα να χαθεί μέσα στη γραφειοκρατία επιτροπών, αρμοδίων οργάνων και τελικά το αποτέλεσμα να είναι μηδέν.
Είπαμε: το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο για μικρόψυχους πολιτικούς, που ούτε ιδέες έχουν, ούτε κότσια, ούτε κρίση.

Ίσως ο πολίτης αυτός να πρέπει να περιμένει κι άλλο, και να συνεχίσει να δίνει τη μάχη του, ίσως παράλληλα καταγγέλοντας και το Κυπριακό Κράτος (συνασπισμένος μαζί και με άλλους πολίτες),
σε Διεθνείς Οργανισμούς μέχρι να βρεί το δίκιο του.

Εκεί λοιπόν που κυριαρχεί αμηχανία και τίποτα δεν κινείται ούτε μπρός ούτε πίσω (πάει άραγε και πιο πίσω;)έρχεται μια καινούργια ιδέα:

Ο συνδυασμός του πληγωμένου Κυπριακού Τουρισμού με το θέμα των γάμων Ομοφυλοφίλων.
Με αφορμή μια πρόταση ενός Τουριστικού γραφείου στην Αγγλία που διοργανώνει gay honeymoons
μαθαίνουμε ότι πολύς κόσμος θα ερχόταν στο νησί να παντρευτεί και να περάσει το μήνα του μέλιτος.
Άν το Νομοθετικό περιβάλλον ήταν θετικό…λέμε ΑΝ.
Ναι! Το ξέρουνε κι οι πέτρες.
Ο Κύπριος τα πράγματα τα σκέφτεται ΠΑΝΤΑ αλλοιθωρίζοντας προς την τσέπη του…
Και για να βγάλει λεφτά πουλάει και την ηθική και όλα.
Αυτή η ιδέα έχει χρήμα από πίσω, οπότε έχει λόγους να το σκεφτεί καλύτερα.
Ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού πρέπει να υπολογίσει τα κέρδη και οι Ξενοδόχοι το ίδιο.
Επειδή ο καθένας παντρεύεται στην χώρα του, εκτός κι άν αυτή του το απαγορεύει. Οπότε μπορεί να πάει στην Κύπρο να παντρευτεί που έχει και πιο πολύ Ήλιο.
Ας μήν ξεχνάμε και την «Οικονομική Κρίση». Ο Κυπριακός Τουρισμός βρίσκεται σε πτώση και οι προοπτικές της ανάκαμψης δυσοίωνες.

Όσο για τις ηθικές πτυχές του θέματος, με ένα ψύχραιμο μάτι θα δούμε
ότι συνήθως αυτοί που έχουν αποφασίσει να παντρευτούν είναι συνήθως ήσυχα άτομα, που χωρίς πολλές εκκεντρικές ακρότητες θέλουν να ζήσουν με απλότητα την εμπειρία του γάμου τους.

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους,
τόσοι πολιτικοί γάμοι έχουνε γίνει, πολύ πιο ψεύτικοι για να εξυπηρετήσουν άδειες παραμονής, κι άλλα άσχετα συμφέροντα,
οι ομοφυλόφυλοι που παντρεύονται από αγάπη σας πειράξανε ρε κακομοίρηδες;

Η χιουμοριστική διάσταση στο θέμα είναι η εξής:
Νέες ιδέες και νέες διαφημιστικές καμπάνιες θα μπορούσαν να δημιουργηθούν…
«Ελάτε για γάμο και Gay Honeymoon στο νησί μας.
Τα ξενοδοχεία μας σας περιμένουν».
Νησί του Έρωτα, Αφροδίτη, κλπ….

«Ναρκωτικά» / Κυπριακό Παρασκήνιο

Οι πιο πολλές απόψεις των Κυπρίων Πολιτικών για τα Ναρκωτικά είναι άκρως λαϊκίστικες και απαρχαιωμένες. Γνωρίζουν καλά ότι το κοινό στο οποίο απευθύνονται είναι βαθιά συντηρητικό, κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του, σε μια μικρή κοινωνία περίεργων, όπου ή παραμικρή υποψία για μια τέτοια «αμαρτία» στιγματίζει αυτόματα τον αμαρτωλό. Καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το όνομα.

Ακόμα κι άν υπάρχουν Πολιτικοί που να υποστηρίζουν απόψεις προοδευτικές, δεν τις εκφράζουν ανοικτά, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος. Προτιμούν λοιπόν ως επί το πλείστον να μην αναφέρονται στο θέμα, γιατι γνωρίζουν ότι πραγματικά μπορεί να τους κάψει (εκλογικά).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Κύπριοι Οικολόγοι που δεν παίρνουν θέση υπέρ μιας ριζικής λύσης του προβλήματος που αφορά την Κοινωνία.
Αποφεύγοντας ξεκάθαρα στο να πάρουν θέση (και υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τους προοδευτικούς Πράσινους στο νησί), περιορίζονται μόνο σε μοδάτες πράσινες καταγγελίες, και σε νερόβραστες εξαγγελίες περί ανάγκης έναρξης του διαλόγου στην κυπριακή κοινωνία για το πρόβλημα των Ναρκωτικών.
Οι απόψεις τους δεν έχουν καμμιά πρωτοτυπία και υιοθετούνται στο εξωτερικό συνήθως από τα Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα.

Έτσι λοιπόν τα νερά μένουν στάσιμα, κι έτσι τα τεράστια χρηματικά ποσά που αφορούν όλους όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με το ζήτημα των ναρκωτικών, είτε από την ασφαλή θέση της Νομιμότητας (δικηγόροι, θεραπευτικές κοινότητες, λειτουργοί, φαρμακοβιομηχανίες, γιατροί), είτε από την κερδοφόρο πλευρά της παρανομίας (εμπόριο,διακίνηση, μεσιτεία) συνεχίζουν τον κύκλο τους απρόσκοπτα.

Μέσα σε όλο αυτό το χαμό ο μόνος τελικά που παραμένει εκτεθειμένος είναι ο χρήστης που αφήνεται στα χέρια μιας παράνομης αγοράς στην αρχή και μιας νόμιμης αγοράς απεξάρτησης έπειτα, που πραγματικά για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι πώς θα στραγγίξουν οικονομικά όποιον μπλέξει μαζί τους. Τα έχουμε επισημάνει και σε άλλο άρθρο

Τα Κυπριακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ακολουθούν κι αυτά την μέθοδο των Πολιτικών. Κανείς δεν τολμά να μιλήσει,
κανείς δεν τολμά να ερευνήσει, κανείς δεν λέει τί συμβαίνει σε άλλες χώρες. Χέρι χέρι με το αστυνομικό ρεπορτάζ,
με μελοδραματικές περιγραφές περιγράφουν και συκοφαντούν το χρήστη με τον ίδιο τρόπο που κάνει ο Αστυνόμος.

Άν πάει κάποιος στον Αστυνόμο κι αποκαλυψει ότι είναι χρήστης, αυτός θα τον συλλάβει! Και θα τον μεταχειριστεί σαν σκουπίδι. Το ίδιο κάνουν στην ουσία τα ΜΜΕ συκοφαντώντας και προσθέτοντας ανεκδιήγητα ψεύδη δίπλα στο απλό γεγονός μιας σύλληψης – έστω για ένα τσιγάρο. Υπερβολές, ψέματα, τραγική δημοσιογραφικη μικροπρέπεια.
Κατα τα άλλα ο χρήστης είναι «άρρωστος που χρήζει βοηθείας».

Μεσα σε ένα κλίμα λοιπόν τρομοκρατίας η πραγματικότητα ακολουθεί υπόγειες διαδρομές.
Φυσικά το ρίσκο του καθενός στις συναλλαγές με τον υπόκοσμο παραμένει. Κόσμος αρρωσταίνει από υπατίτιδα (με αυξηντικές τάσεις), ταλαιπωρείται με πολλόυς τρόπους και συχνά πεθαίνει.
Οι ουσίες ελεγχονται από τους κερδοσκόπους. Οι τιμές και η ποιότητά τους επίσης.
Η πολιτική του Κράτους εξαντλείται στην καταστολή κυρίως (να βγάλουν και οι Αστυνόμοι κάτι παραπάνω).
Υπάρχουν βέβαια και φορείς που χρηματοδοτούνται από το Κράτος , αλλά ως επί το πλείστον περιορίζονται σε ενημερωτκές
εκστρατείες ενημέρωσης. Τα φυλλάδιά τους γραμμένα από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το πρακτικό πρόβλημα θέμα θεωρητικά ή είναι οργανισμοί που διευθύνονται από ανθρώπους καριερίστες και άσχετους με το θέμα.
Το αποτέλεσμα είναι κείμενα που θυμίζουν σχολική έκθεση, είναι γεμάτα ανακρίβειες, ηθικές κορώνες, κινδυνολογίες, αόριστα συνθήματα υπέρ της Ζωής (λές κι ό άλλος παίρνει ναρκωτικά για να αυτοκτονήσει).
Αναρωτιέται κανείς γιατί δεν έδινε το Κράτος στην Εκκλησία να γράψει πέντε φυλλάδια και να μην ξοδεύονται και οι φορολογούμενοι.
Τρελλό πανηγύρι παίζεται με τις επιχορηγήσεις όλων αυτών των αρμόδιων φορέων και στην Κύπρο και παντού όπου η Νομοθεσία είναι παλαιολιθικής εποχής.
Για τις μεθόδους των Κοινοτήτων δεν θα αναφερθώ στο παρόν άρθρο – γιατί θα έπρεπε να γράψω σεντόνι όλοκληρο.
Το αποτέλεσμα είναι πάντως αρνητικό(γιατί κάθε πολιτική κρίνεται τελικά εκ του αποτελέσματος).
Η Κύπρος σε ό,τι αφορά τα ναρκωτικά και τη χρήση τους, παρουσιάζει τάση συνεχώς αυξητική κι αυτό φαίνεται από τις συλλήψεις.
Φυσικά το φαινόμενο δεν εξαλείφεται με τις συλλήψεις που ούτως ή άλλως αποτελούν ένα απειροελάχιστο ποσοστό του φαινομένου.
Εδώ η Πολιτεία αδυνατεί να ελέγξει τις ουσίες μέσα στις φυλακές που είναι το άκρον άωτον της επιβλεπόμενης ομάδας ανθρώπων, θα καταφέρει να τις ελέγξει έξω στην κοινωνία;
κατ

Παγδατής:Κυπριακός Ενθουσιασμός προς Κατανάλωση

Σημεία των καιρών: Πρίν από λιγότερα από 6-7 χρόνια άρχισε να γίνεται
γνωστό το όνομα του διάσημου ομογενούς τεννίστα Μάρκου Παγδατή.
Η καρριέρα του άρχισε να αναδύεται και το όνομά του να ακούγεται
όλο και περισσότερο στο εξωτερικό.
Έτσι λοιπόν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της μικρής μας χώρας
έτρεξαν να αγκαλιάσουν και να προωθήσουν τον νέο Κύπριο Ήρωα.
Μέχρι εδώ όλα καλά και όλα θεμιτά.
Από εδώ και πέρα «αρχίζει και χάνεται η μπάλλα» – του τέννις.
Μιά πραγματική υστερία δόξας πλέκεται γύρω από τον
σχεδόν ημίθεο αθλητή που προφανώς ούτε κι ό ίδιος περίμενε μιά τέτοια αντιμετώπιση.
Η προβολή δεν έχει τέλος. Με κάθε νέα διάκριση και μιά νέα βράβευση.
Όλοι τρέχουν να πάρουν μια θέση δίπλα του στη φωτογραφία.
Πόσο αστεία φαίνονται τώρα πια όλα αυτά.
Πολιτικοί παράγοντες να «σέρνονται» από τα τηλεοπτικά
κανάλια να βραβεύσουν, να τιμήσουν, να παίξουν τον ρόλο τους μπροστά στις κάμερες
εκπροσωπώντας όλους εμάς, τους κοιμισμένους πολίτες.
Βράβευση από τον αρχηγό της Αστυνομίας, πρωτοβουλία από
το Δημοτικό Συμβούλιο Λεμεσού που ονόμασε δρόμους με το όνομα του αθλητή,
κι έβαλε γιγαντοοθόνες για να παρακολουθήσουν οι δημότες τους αγώνες τέννις!

Αλήθεια από πότε η Κύπρος έχει τέτοια σχέση με το τέννις ώστε να στήνονται
οθόνες για να παρακολουθούν οι πολίτες το σπόρ αυτό.
Προφανώς από τότε που ένας τόπος έχει ερημώσει από κάθε αξία πνευματική και
ενδιαφέρον για οτιδήποτε θα μπορούσε να τον κάνει περήφανο ουσιαστικά.
Έτσι λοιπόν η δίψα για να νιώσει ο Κύπριος λίγο νικητής και υπερήφανος
μετατίθεται στις πλάτες άλλων – εκτός Κύπρου – που χρήζονται εφήμεροι ήρωες.
Ακόμα κι άν παίζουν τέννις και δεν είναι κάν πρώτοι.
Σχετικά είναι όλα – σκέφτονται κάποιοι. Έτσι ακόμα και μια ήττα, γίνεται Νίκη.
Το εφήμερον του όλου πράγματος φυσικά και οι Κύπριοι δεν είναι σε θέση να το
συνειδητοποιήσουν, αφού ζούν ζαλισμένοι στον μικρόκοσμο της κατανάλωσής τους.
Κανείς τους δεν αναρωτιέται πώς γίνονται κάποια πράγματα τόσο γρήγορα εδώ.
Και πόσο γρήγορα ξεχνιούνται. Έτσι Νίκες και Ήττες χωνεύονται με ρυθμό fast food.
Κάποτε οι Έλληνες γκρέμιζαν τείχη για τους Ολυμπιονίκες-τους Πρώτους.
Τώρα ο πήχυς έχει κατέβει.
Αρκεί να είσαι νούμερο 34 στην παγκόσμια κατάταξη ενός αθλήματος με το οποίο η χώρα δεν ασχολείται.

Για να το πούμε απλά. Δεν έχει ούτε κάν σημασία ότι ο Παγδατής είναι αθλητής. Σημασία έχει ότι
είναι έστω και λίγο Κύπριος στην καταγωγή και πλησίασε στο να γίνει σχεδόν διάσημος.
Αυτό αρκεί για μια κοινωνία βαθιά νυχτωμένη να ταυτιστεί και να δημιουργήσει ινδάλματα εφήμερα
και αναλώσιμα στις οθόνες των τηλεθεατών.
Άν ήταν να γκρεμίσουμε τα τείχη για τους Νούμερο 34 του τέννις, τότε τί έπρεπε να κάνουμε
για έναν Ολυμπιονίκη;
Μακάρι βέβαια να γίνει ο αθλητής αυτός νούμερο 1 κάποτε.
Όμως είναι γελοιότητα ως Κράτος να τρέξεις να μετονομάζεις δρόμους
πρίν να γίνει ένα τόσο μεγάλο γεγονός.
Γιατί με αυτό τον τρόπο εκτίθεσαι και γίνεσαι ρεζίλι.
Όπως και στην προκειμένη περίπτωση.

Είναι αυτό που πολύ κοινότυπα λέγεται : «ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ»