Tag Archives: συντηρητισμός

Υπέρ της Κάνναβης | Αλλού κι Εδώ | Παντού

Κι ενώ στον πλανήτη συνεχίζονται οι εκδηλώσεις – περί μιας αλλαγής αντιμετώπισης πολιτικής του θέματος της κάνναβης, με χαρά βλέπουμε στον κατάλογο των χωρών που συμμετέχουν  να συμμετέχει και η μικρή μας χώρα.

Φυσικά και αποτελεί μιά πολύ ενθαρρυντική κίνηση.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υποκρισία που υπάρχει διάχυτη στο νησί για πολλά θέματα αλλά και για το συγκεκριμένο ζήτημα. Ο στιγματισμός από τα κοράκια των αγράμματων -ως επί το πλείστον- δημοσιογράφων  είναι άμεσος, αφού δεν διστάζουν να συκοφαντούν πρόσωπα,
προκειμένου να βγάλουν ένα «θεματάκι» που πάντα «πουλάει» στα κανάλια,
ουρλιάζοντας ηθικές αρλούμπες, περί κινδύνου των παιδιών μας. Αντιγράφοντας ανακοινώσεις που εκδίδει η Αστυνομία, μένουν μετεξεταστέοι στην έρευνα, στην κριτική, στην έκφραση μιάς λογικής άποψης.

Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς στον τόπο αυτό ακόμα. Κάθε αρχή και δύσκολη.
Ο κύκλος της απομυθοποίησης έχει ήδη ανοίξει και όσο κι άν οι πολιτικά «Προοδευτικές/Κομματικές» δυνάμεις δεν τολμούν να λάβουν θέση υπεύθυνη πέρα από μια επανάληψη κασσέτας κοινοτυπιών,  η αλήθεια θα βγαίνει στην επιφάνεια μέσα  από μικρούς κύκλους και παρέες που θα ανοίγουν αργά και θα αγκαλιάζουν τους συμμετέχοντες μέχρι η φωνή να δυναμώσει αρκετά. Μπράβο σε όσους κάνουν την αρχή για όλους.

Όταν οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι για το ζήτημα αποφασίσουν να συμμετέχουν και να εκτεθούν αρθρώνοντας την άποψή τους χωρίς φόβο, θα εκπλαγούν με το ότι δεν είναι μια μικρή μειοψηφία, αλλά μια αξιοσέβαστη κοινότητα.
Που δικαιούται να διεκδικήσει μια πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση.

Advertisements

Κάποιοι λένε πως οι Κύπριοι δεν είναι ρατσιστές

Κάποιοι λένε πως οι Κύπριοι δεν είναι ρατσιστές.

Η άποψή μου είναι πως ακόμα και άν δεν το παραδέχονται
οι Κύπριοι είναι ρατσιστές ως συνέπεια του συντηρητισμού τους.
Μικρή κοινωνία, Νησί, δεν συνορεύει παρά μόνο με το αλμυρό νερό.
Έτσι η επάφή με το διαφορετικό περιορίζεται στα ταξίδια, στους
Κύπριους μετανάστες, και στον τουρισμό.
Αυτό έχει και σαν συνέπεια ο Κύπριος να ομφαλοσκοπεί στο βάθος των δεκαετιών. Γι’αυτό νομίζει κανείς όταν ακούει Κυπρίους να συζητούν,
ότι είναι το «κέντρο της Γης».
Θα περίμενε κάποιος ότι ένας λαός πού έχει «περάσει πολλά»,
θα ήτανε πιο ανεκτικός, πιο φιλόξενος, πιο ανοικτός εντέλει στο διαφορετικό.
Όμως φαίνεται ότι δεν έχει να κάνει και τόσο αυτό.
Τελικά αυτό που κάνει κάποιον λιγότερο ρατσιστή είναι η Παιδεία.
Εννοώ η καλλιέργεια αυτή που δεν αποδεικνύεται με πτυχία, και έχει να
κάνει με το να μπορείς να μπείς στη θέση του Άλλου, να θές να τον πλησιάσεις, και να δείς το δίκιο του.
Όλοι συμφωνούν ότι αυτό το στοιχείο λείπει από την Κυπριακή κοινωνία.
Το όνειρο κάθε Κυπρίου είναι στην καλύτερη περίπτωση το μικρό του παλατάκι, και στη χειρότερη το πώς θα χαρεί με τη δυστυχία του γείτονα.
Το ακόμα χειρότερο όμως, είναι ότι έχει και επιχειρήματα ο Κύπριος ρατσιστής. Την καταγωγή του.
Την οποία θυμάται μόνο για να την προβάλλει στα μούτρα των άλλων. Στα δικά του ποτέ !
Είναι θράσος να μιλά ο Κύπριος για Πολιτισμό. Είναι ντροπή να μιλά εξ ονόματος των αρχαίων Πολιτισμών που πέρασαν από τον τόπο αυτό. Είναι εξόφθαλμος ο παραλογισμός.
Τα έχουμε ξαναπεί.
Μιλά από θέση ισχύος πάντα – γιατί παίζει εντός έδρας. Όταν πάει έξω είναι το καλύτερο παιδί.

Κατηγορούσε τους Κινέζους ένας κοιλαράς πρόσφατα κι αναφερόταν στον Ελληνικό Πολιτισμό, και «τα έχωνε» σε αυτούς που ήρθανε στο νησί μας και είναι Κινέζοι (και γέμισε ο τόπος από δαύτους!).

Τον άκουγες και θα έλεγες ότι η Κίνα είναι κανένα καινούργιο χωριουδάκι στο χάρτη,που χωρίς καμμιά κουλτούρα κανένα Πολιτισμό, εμφανίστηκε για να κάνει τη ζωή των Κυπραίων δύσκολη.
(Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά λεγόντουσαν ρουφηχθέντων των μπυρών).

Σκεφτόμουν ότι ίσως θα έπρεπε να του κάνει δώρο η Κυβέρνηση της Κίνας ένα εισητήριο να πάει ένα ταξίδι πάνω από την Κίνα, να δει το μέγεθός της, να πάει στα μουσεία της, να έχει και κάποιον να του πεί πέντε πράγματα για τον Πολιτισμό και την Οικονομία της.

Και μετά να επιστρέψει στο νησάκι εδώ και να ξαναβρίζει τους Κινέζους με τα ποδήλατα που πιάνουν χώρο στο δρόμο και εμποδίζουν την κυκλοφορία.

Και μετά να συνεχίζει να καταναλώνει τα άπειρα προϊόντα Κινεζικής προελεύσεως, με το εμπόριο των οποίων θησαυρίζουν και πάρα πολλοί Κύπριοι.

Διότι στην πλάτη του φθηνού Κινέζου εργάτη τρώνε όλοι, και αυτοί που πουλάνε φθηνά, κι όλοι εμείς που αγοράζουμε φθηνά.

ΡΙΚ : Έντιμη Δημοσιογραφία ή Κρατική Προπαγάνδα

ΡΙΚ. Τί έχει και τί δεν έχει;
Μιλάω με ένα φίλο, όχι Κύπριο, που παρακολουθεί το ΡΙΚ από την Ελλάδα που σημαίνει πως βλέπει το τροποποιημένο πρόγραμμα του σταθμού.
Είναι ενθουσιασμένος κυρίως με το δελτίο ειδήσεων. Πετυχαίνει και κάποιο ενδιαφέρον θέμα κάποιες φορές, αλλά τις ειδήσεις, αυτές που αφορούν την Ελλάδα, προτιμά να τις βλέπει από το Κυπριακό κανάλι. Ίσως για να ακούει τα γεγονότα της ελληνικής πραγματικότητας με μια πιο αποστασιοποιημένη ματιά. Θεμιτό.

Τί γίνεται όμως όσον αφορά την Κυπριακή επικαιρότητα και την περιγραφή των γεγονότων που την συνθέτουν;
Η αλήθεια είναι ότι το ΡΙΚ κάνει μια (λίαν επιεικώς μιλώντας) πολιτικώς ορθή προπαγάνδα. Διανέμει το χρόνο του στην Κυβέρνηση αρχικά, και στα κόμματα της αντιπολίτευσης έπειτα, ανάλογα με την κοινοβουλευτική τους δύναμη.

Όλα είναι κουκιά μοιρασμένα. Κανείς άλλος δεν δικαιούται να μιλά. Οι δημοσιογράφοι του είναι ανύπαρκτοι. Κυρίως όταν παίζουν το ρόλο του μαχητικού δημοσιογράφου γίνονται ανυπόφοροι[βλέπε δήθεν πύρινους λόγους του Γ.Καρεκλά].
Βασικά ο ρόλος τους εξαντλείται στο να δίνουν το λόγο και να τον παίρνουν, να συντονίζουν τη συζήτηση. Οι ερωτήσεις τους είναι κυρίως «πάσες» στον συνομιλητή τους. Τόση βαρεμάρα συγκρίνεται μόνο με τις συνεντεύξεις ποδοσφαιριστών. Είναι φανερό πως αυτή είναι η «γραμμή» του καναλιού.

Τα έχουμε καλά με όλους όσοι είναι ικανοί να μας βλάψουν. Τους άλλους τους χτυπάμε αλύπητα ή τους εκμεταλλευόμαστε.

Βαθιά συντηρητικός λόγος, συναισθηματικά φορτισμένος που επαναλαμβάνει κλισέ αιώνων ρομποτικά, όπως βάζει σφραγίδες μηχανικά ένας δημόσιος υπάλληλος επί οκταώρου βάσεως.

Η «πονεμένη μάνα», ο «άτυχος νέος», η «ανάστατη τοπική κοινότητα»… …κραυγές… και διάλειμμα για διαφημίσεις.

Δεν υπάρχει ούτε ΜΙΑ εκπομπή που να υπηρετεί την δημοσιογραφία,
άν υποτίθεται ότι είναι αυτή λειτούργημα. Επιφανειακή αντιμετώπιση των ζητημάτων στην καλύτερη των περιπτώσεων, απουσία κριτικής σκέψης, και το χειρότερο όλων απουσία δημοσιογραφικής έρευνας.

Σε μια χώρα βαθιά διεφθαρμένη σε πολλά επίπεδα, η Κυπριακή δημοσιογραφία παίρνει τη θέση της δίπλα στους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, κάνοντας τα «στραβά μάτια» με το να μήν ερευνά,
με το να μήν κριτικάρει αυτά που πρέπει, και «κάνοντας κοννέ» (απαίσια έκφραση) με το να εξυπηρετεί συμφέροντα.
Όλα αυτά γίνονται φυσικά λαμβάνοντας αντίτιμο.
Χρήμα, Δόξα κλπ.

Η διαπλοκή είναι κάτι τόσο αυτονόητο στην κουμπαροκρατία της Κύπρου, ώστε όταν ένας δημοσιογράφος του ΡΙΚ μεταπήδησε σε υψηλή θέση κόμματος (Λ.Φουρλάς), κανείς δεν εξεπλάγη.
Είναι σαν να λέμε «εντάξει μωρέ, για τα ίδια συμφέροντα θα δουλεύει όπως και πριν». Έτσι, απλά και κυνικά.
Αυτό που αλλού μπορεί να ήταν σκάνδαλο εδώ είναι ένα ανατριχιαστικό τίποτα.